Waarom we altijd tijd tekort komen

Geen tijd hebben. Het druk hebben, tijd tekort komen.
Of nou ja, het gevoel hebben dat je tijd tekort komt. Wie herkent het niet?

Ook ik kom vaak tijd tekort en zou graag wat tijd willen kunnen bijkopen. Die angst om tijd tekort te komen, tackel ik het liefst door lekker te gaan plannen, mooie agenda, fijne overzichten, dat soort werk. Heerlijk vind ik het, maar wat ik merk…..dat dit vaak geen tijd oplevert, integendeel, het kost alleen maar tijd.

De grap is dat we denken dat we meer tijd krijgen door nog beter te plannen, hardere deadlines te stellen en nog meer grip te houden. Maar tijd laat zich niet temmen.
Tijd en ik hebben een ingewikkelde relatie, daarom besloot ik er eens wat onderzoek naar te doen.

Als kind heb je tijd in overvloed

Als kind had je alle tijd, er leek tijd in overvloed te zijn: Lange middagen afspreken met vriendjes, voorbijkruipende dagen tot de volgende verjaardag en eindeloze schoolvakanties. Nu vliegen dagen, maanden, zelfs jaren voorbij in een oogwenk. Voor je het weet staat de volgende verjaardag of jaarwisseling alweer voor de deur. Hoe ouder we worden, hoe sneller de tijd lijkt te gaan en hoe vaker we voor ons gevoel tijd tekort komen. Wetenschappers hebben daar een mooie theorie over.

Waarom lijkt de tijd sneller te gaan als je ouder wordt?

Dat de tijd sneller lijkt te gaan als we ouder worden, komt door de manier waarop ons brein visuele informatie verwerkt. Je kunt onze tijdsbeleving zien als een stop-motion filmpje*: hoe meer losse foto’s (mentale beelden) er per seconde worden getoond, hoe trager en gedetailleerder de film lijkt te lopen. Dat is hoe kinderen de tijd ervaren.

Voor kinderen is alles nieuw, hun brein moet keihard werken om alle onbekende indrukken te verwerken. Het brein maakt duizenden gedetailleerde ‘foto’s’ per dag om de wereld te begrijpen. Als je aan het eind van de dag terugkijkt, zit het geheugen bomvol met nieuwe herinneringen. De film was lang en gedetailleerd.

Als volwassene heb je de meeste dingen wel een keer gezien of meegemaakt. Je brein herkent patronen en schakelt over op de automatische piloot. Je rijdt naar je werk, kookt het avondeten of doet de was zonder er echt bij na te denken. Omdat er weinig verrassends gebeurt, hoeft je brein nauwelijks nieuwe herinneringen aan te maken. Het slaat de bekende informatie over. Aan het eind van een week vol routine heeft je brein dus maar een paar ‘foto’s’ opgeslagen. Als je terugkijkt lijkt de week in een flits voorbij te zijn gegaan omdat er simpelweg minder uniek materiaal in je geheugenopslag zit. Daarnaast krijgt ons brein steeds meer moeite met de verwerking, het aantal ‘foto’s per seconde’ neemt af.

De duur van de tijd meten we af aan de hand van het aantal nieuwe herinneringen dat we hebben gemaakt. Weinig nieuwe herinneringen = weinig nieuwe foto’s = een kort stop motion filmpje = de tijd is voorbij gevlogen.

*stop motion: een animatietechniek waarbij je telkens een foto maakt van een object dat je steeds een heel klein beetje verplaatst, waardoor het achter elkaar afspelen van die losse foto’s de illusie van een vloeiende beweging wekt.

Nooit meer tijd tekort

De eerste keer dat ik als volwassene het gevoel had veel tijd te hebben, was toen ik samen met mijn gezin emigreerde naar Shanghai. Ik kon ouderschapsverlof opnemen (had daarmee dus baangarantie bij terugkomst!) en zonder de gezelligheid van vrienden en familie om ons heen (en daarmee ook geen sociale ‘verplichtingen’) was het leven daar behoorlijk overzichtelijk. In dat verre China hoefde ik me in de basis alleen maar bezig te houden met onze babydochter, de boodschappen, het avondeten en mezelf. Het schoonmaken werd zelfs voor me gedaan.

Eindelijk alle tijd voor het bijwerken van de fotoboeken, het leren van een nieuwe taal en eindeloos fröbelen met creatieve hobby’s!
Nou, die gedachte ging niet op. Zelfs zonder sociale verplichtingen kwam ik chronisch tijd tekort en bleven de fotoboeken liggen. (Sappig feitje: ook meer recent na 3 jaar expatten in Singapore, met ‘zeeën van tijd’ zijn de(zelfde) fotoboeken nog niet bijgewerkt. Daar bleken velen vrouwelijke ‘soortgenoten’ van mij met hetzelfde fotoboek-issue rond te lopen. Ook zij hadden zichzelf als doel gesteld om de fotoboeken bij te werken tijdens hun tijdelijke expat avontuur, maar niemand kwam eraan toe. Erger nog, de stapel fotoboeken om bij te werken werd alleen maar groter door alle reisjes die vanuit Singapore gemaakt werden).

De grootste valkuil waarom we tijd tekort komen

En dat brengt me bij de grootste valkuil in dit leven: denken dat je alle tijd hebt. Het is de illusie van ‘straks’. Straks heb ik meer tijd, straks is het rustiger, straks heb ik de boel op de rit.
Hoe vaak denk jij dat je bijvoorbeeld die andere baan pas gaat zoeken als de kinderen het huis uit zijn, of dat je pas écht rustig dat boek kunt lezen als die wasmand leeg is?

Moge het duidelijk zijn, de perfecte timing bestaat simpelweg niet. Er is helaas nooit een perfect moment om te gaan doen wat je eigenlijk zou willen doen.
Dat is vast niks nieuws. Maar het is goed om te beseffen dat als je continu aan het rennen bent ‘om de tijd in te halen’ het gevaar is dat je volledig aan je eigen leven voorbijloopt.

Hoe krijg je meer rust en regie over je tijd?

De oplossing voelt misschien heel onlogisch en zelfs onaangenaam: stilstaan en vertragen.
Het is belangrijk om uit ons hoofd te stappen (dat blijft toch wel afwegen, plannen en piekeren). We mogen in beweging komen. Kortom: Minder denken en meer doén!

Mijn expat avonturen lieten mij pijnlijk duidelijk zien dat meer leegte in je agenda niet automatisch zorgt voor meer tijd voor jezelf. Tijd komt echt niet zomaar aanwaaien. Je zult zélf de regie moeten pakken en prioriteit moeten geven aan wat belangrijk is voor jou.

Haastige spoed is zelden goed

Stilstaan en vertragen dus, terwijl het leven om je heen doordendert. Best een uitdaging.
Het kan erg ongemakkelijk voelen. Misschien ben je bang dat je de juiste aansluiting mist of achteropraakt als je even uit die sneltrein stapt. Dat is logisch; ons verstand roept nu eenmaal heel hard dat we door moeten rennen om niet buiten de groep te vallen. Maar als je die angst er simpelweg laat zijn en tóch durft te vertragen, ontstaat er ruimte. Ruimte om de automatische piloot uit te zetten en bewust te kiezen voor wat belangrijk is. Zo zul je uiteindelijk veel meer bereiken. En vooral: veel meer ervaren.

Dichter Merel Morre beschrijft het mooi: “Er is geen tijd te verliezen, doe dus maar rustig aan”

De grote les die ik uit deze blog haal, is dat we niet hoeven te rennen als we tijd tekort komen. Ik mag meer gaan stilstaan en vertragen, stoppen met doordenderen, minder plannen én dat ik nieuwe dingen mag blijven doen.
Wil je me laten horen welk inzicht jij hebt opgedaan? Stuur me via de knop hieronder direct een mailtje met jouw eerste reactie over ’tijd tekort komen’. 

Yes, ik deel mijn inzicht graag

Lees in deze blog hoe je meer tijd voor jezelf kunt maken.